ارتباط نقطه به چند نقطه PtMP (point-to-multipoint communication) برای اتصال چندین مشتری به یک رادیو اصلی (آنتن) استفاده می شود. همه مشتریان باید در الگوی پرتو رادیو اصلی (یا رادیو AP) قرار بگیرند. اگر الگوی آنتن خیلی باریک است یا فقط یک کلاینت را به Master متصل می کنید، در حالت PTP (نقطه به نقطه) بمانید.
در ارتباطات راه دور، ارتباط نقطه به چند نقطه (P2MP، PTMP یا PMP) ارتباطی است که از طریق نوع مشخصی از اتصال یک به چند انجام می شود و مسیرهای متعددی را از یک مکان واحد به چندین مکان ارائه می دهد. مخابرات نقطه به چند نقطه به طور معمول در اینترنت بی سیم و تلفن IP از طریق فرکانس های رادیویی گیگاهرتز استفاده می شود. سیستم های P2MP با و بدون کانال برگشتی از گیرنده های متعدد طراحی شده اند. یک آنتن مرکزی یا آرایه آنتن به چندین آنتن گیرنده پخش میشود و سیستم از نوعی تقسیمبندی زمان استفاده میکند تا ترافیک کانال برگشتی را فراهم کند.
یک شبکه PtMP مقیاس پذیرتر از چندین پیوند PtP جداگانه در هنگام اتصال چندین مکان است. یک شبکه PtMP بخشی از منطقه را احاطه کرده و بسیاری از رادیوها را قادر می سازد تا به یک مکان مرکزی متصل شوند. یک شبکه PtMP از یک AP ایستگاه پایه PtMP تشکیل شده است که در مقابل یک AP و یک ایستگاه منفرد به ایستگاه های متعددی متصل می شود. رادیوهای زیادی وجود دارند که میتوان از آنها به عنوان AP یا ایستگاه استفاده کرد، اما امکانات ایستگاه پایه PtMP محدودتر است.
پیوندهای مدرن نقطه به چند نقطه
در استفاده معاصر، اصطلاح ارتباطات بی سیم نقطه به چند نقطه به ارتباطات داده بی سیم ثابت برای اینترنت یا صدا از طریق IP از طریق فرکانس های رادیویی یا مایکروویو در محدوده گیگاهرتز مربوط می شود.
نقطه به چند نقطه محبوب ترین رویکرد برای ارتباطات بی سیم است که تعداد زیادی گره، مقصد نهایی یا کاربر نهایی دارد. Point to Multipoint عموماً فرض میکند که یک ایستگاه پایه مرکزی وجود دارد که واحدهای مشترک از راه دور یا تجهیزات محل مشتری (CPE) (اصطلاحی که در ابتدا در صنعت تلفن سیمی استفاده میشد) از طریق رسانه بیسیم به آن متصل میشوند. اتصالات بین ایستگاه پایه و واحدهای مشترک میتواند به صورت خط دید یا برای سیستمهای رادیویی با فرکانس پایینتر، در جایی که بودجه پیوند اجازه میدهد، غیرخط دید باشد. به طور کلی، فرکانسهای پایینتر میتوانند اتصالات غیر خطی را ارائه دهند. ابزارهای برنامه ریزی نرم افزاری مختلف را می توان برای تعیین امکان سنجی اتصالات بالقوه با استفاده از داده های توپوگرافی و همچنین شبیه سازی بودجه پیوند استفاده کرد. اغلب پیوندهای نقطه به چند نقطه برای کاهش هزینه زیرساخت و افزایش تعداد CPE و اتصال نصب می شوند.
شبکه های بی سیم نقطه به چند نقطه که از آنتن های جهت دار استفاده می کنند، در صورتی که از پروتکل کنترل دسترسی متوسط CSMA/CA استفاده کنند، تحت تأثیر مشکل گره پنهان (که ترمینال پنهان نیز نامیده می شود) قرار می گیرند. تأثیر منفی مشکل گره پنهان را می توان با استفاده از یک پروتکل مبتنی بر دسترسی چندگانه تقسیم زمانی (TDMA) یا یک پروتکل نظرسنجی به جای پروتکل CSMA/CA کاهش داد.
سیگنال مخابراتی در یک سیستم نقطه به چند نقطه به طور معمول دو جهته، TDMA یا کانالیزه است. سیستمهایی که از تقسیم فرکانس دوبلکس (FDD) استفاده میکنند، اتصالات تمام دوبلکس را بین ایستگاه پایه و سایتهای راه دور ارائه میدهند و سیستمهای تقسیم زمانی دوبلکس (TDD) اتصالات نیمه دوبلکس را ارائه میدهند.
سیستم های نقطه به چند نقطه را می توان در باندهای فرکانسی دارای مجوز، نیمه مجوز یا بدون مجوز، بسته به کاربرد خاص، پیاده سازی کرد. لینک های نقطه به نقطه و نقطه به چند نقطه در صنعت بی سیم بسیار محبوب هستند و هنگامی که با سایر لینک های بی سیم با ظرفیت بالا جفت شوند یا فناوری هایی مانند اپتیک فضای آزاد (FSO) را می توان بک هاول نامید.
ایستگاه پایه ممکن است یک آنتن همه جهته یا آنتن های چند بخش داشته باشد که دومی برد و ظرفیت بیشتری را ممکن می سازد.
